Time management

Τα πάντα τελικά είναι θέμα διαχείρισης χρόνου. Και όπως κάθε τι που έχει να κάνει με διαχείριση εμπλέκει και λογικές κόστους, αξίας, αποτελέσματος, απόδοσης. Έτσι ακριβώς είναι και η ζωή. Για να τη βγάλεις όσο το δυνατόν πιο λάδι από στραβές, κακοτοπιές και λάθος επιλογές πρέπει να υπολογίζεις τα πάντα και να παίρνεις τις αποφάσεις σου ακριβώς τη στιγμή που πρέπει.

Αν αργήσεις, αν αφήσεις το χρόνο να περάσει ενώ ξέρεις τι θες, απλά και μόνο επειδή σκέφτεσαι όλα τα άλλα εκτός από την πάρτη σου, τι έχεις κάνει; Μάλλον έχεις πετάξει το χρόνο σου. Ενα χρονικό διάστημα στο οποίο θα μπορούσες να είχες κάνει χίλια δυο πράματα, να πάθεις και να μάθεις, να πάψεις να φρικάρεις, να ψυχαναγκάζεσαι, να είσαι στη μιζέρια και στην τελική να δίνεις ελπίδες και να δημιουργείς όνειρα.

Υπό αυτό το πρίσμα, ένα ή και δύο χρόνια κατά τα οποία ζεις σε ένα καθεστώς το οποίο σε καταπιέζει κοστίζουν ακριβά και δυστυχώς το κόστος δε το συνειδητοποιείς παρά μόνο όταν φτάσεις στο ταμείο και είναι πλέον αργά και καταλαβαίνεις παράλληλα πως πρέπει να χρεώσεις την πιστωτική σου γιατί πια δεν έχεις δεκάρα πάνω σου. Και τι συμβαίνει όταν χρεώνεις την πιστωτική; Χρωστάς για μια ζωή. Κι αυτό γιατί πρόκειται για ένα άσβεστο χρέος απέναντι στον εαυτό σου. Ένα χρέος συχνά δυσβάσταχτο και δύσκολα αποσβέσιμο καθώς πλέον επηρεάζει κάθε τι που κάνεις στη ζωή σου, σαν ένα παλιό χτύπημα στα πλευρά που κάθε φορά που στραβώνει ο καιρός σου θυμίζει ότι υπάρχει.

Είναι δεδομένη άλλωστε η συνέχεια του χρόνου – για τις ανθρώπινες διαστάσεις πάντα – και όλα προχωράνε σαν μια αλυσίδα αντιδράσεων, όπως μια πυρηνική σχάση. Μια καθυστερημένη απόφαση φέρνει μια όψιμη επιλογή, μια όψιμη επιλογή σε κάνει να αργήσεις να φτάσεις στον προορισμό σου και αν αργήσεις το τρένο θα χει ήδη αναχωρήσει και συ θα βρεθείς εγκλωβισμένος σε ένα ερημικό σταθμό που για λόγους οικονομίας απώλεσε κάθε περαστικό δρομολόγιο και επιπλέον σε αναγκάζουν να φροντίζεις και να συντηρείς κάθε μέρα. Κλεισμένος, απομονωμένος, με τοίχους γύρω σου. Ξέρεις εντούτοις πως ο εγκλεισμός σου θα κρατήσει λίγο, μόλις ένα 9% της ενεργούς και ποιοτικά αξιόλογης ζωής σου. Μετά με βανάκι θα μεταφερθείς δεμένος πισθάγκωνα σε νέο σταθμό. Μόνο που κι εκεί πλέον παρότι θα περνάνε τρένα δε θα μπορείς να ανέβεις σε κανένα. Ο καιρός θα έχει περάσει, οι υποχρεώσεις θα είναι πολλές και ακόμη περισσότερες οι ευθύνες. Και το να κοιτάς αυτό που θες να περνά βασανιστικά από μπροστά σου δεν είναι και το πιο χαρούμενο συναίσθημα.

Ο χρόνος τρέχει λοιπόν, πρέπει να τον πιάσεις, να τον καβαλήσεις και να τον ελέγξεις. Όχι, δε μετανιώνεις για καμία επιλογή σου, αυτές σε διαμόρφωσαν και σε κάναν ότι είσαι, καλό η κακό, απεχθή ή συμπαθή. Το μόνο που μετανιώνεις είναι ότι δεν πήρες τις σωστές αποφάσεις τη στιγμή που έπρεπε.

Όπως λέει και η Wynter: When the feeling comes strong, and you just ve got to hold on, gotta leave it up, you been waiting so long, there’s no turning back now… So το μόνο που χρειάζεται είναι αρχίδια και να πιάσεις τα γαμημένα ηνία και να κουμαντάρεις τη ζωή σου. Είναι δική σου και πολύ πολύτιμη για να τη σκορπάς σε κομμάτια …


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s